یغما گلرویی - آدمای ساده
درباره سایت
آخرین مطالب
- تو را با دیگری دیدم که گرم گفتگو بودی
- از زمانی که تورا بین خلایق دیدم - حسین طاهری
- نازنین جامه ی خوبت را بپوش - احمد شاملو
- آه از آن رفتگان بی برگشت - هوشنگ ابتهاج
- کانال تلگرام رمان
- شعر گرگ از فریدون مشیری
- بوی سیگار شدیدی آمد - میلاد عبدی
- بر فراز آسمان ها - اردلان سرفراز
- استخدام نویسنده - یک کار داوطلبانه
- تفسیر غزل 94 حافظ
امکانات وب
درباره کتاب بیشعوری (Assholism)
به نظر نویسنده، بیشعورها احمق نیستند، اتفاقا بیشتر آنها نابغه اند؛ اما نابغه هایی خودخواه؛ مردم آزار، با اعتماد به نفس بالا و البته وقیح که نتیجه تیزبازی هایشان در نهایت به ضرر خودشان و اطرافیانشان می شود. نویسنده با شوخ طبعی و یک عالمه ماجراهای ساختگی (اما در واقع بسیار شبیه به اتفاقاتی که هر روز دور و بر ما می افتد) نظریه من درآوردی خودش را مطرح می کند : بیشعوری
روزی بزرگان ایرانی و موبدان زرتشتی از کوروش بزرگ خواستند
که برای ایران زمین دعای خیر کند؛
و ایشان بعد از ایستادن در کنار آتش مقدس اینگونه دعا کردند:
خداوندا اهورا مزدا ای بزرگ آفریننده آفریننده این سرزمین
بزرگ،سرزمینم و مردمم را از دروغ و دروغگویی به دور بدار.
بعد از اتمام دعا عده ای در فکر فرو رفتند و از شاه ایران پرسیدند
که چرا این گونه دعا نمودید؟
فرمودند:چه باید می گفتم؟ یکی جواب داد :ب
با من صنما دل یک دله کن
گر سر ننهم آنگه گله کن
مجنون شده ام از بهر خدا
زان زلف خوشت یک سلسله کن
سی پاره به کف در چله شدی
سی پاره منم ترک چله کن
مجهول مرو با غول مرو
زنهار سفر با قافله کن
ای مطرب دل زان نغمه خوش
این مغز مرا پرمشغله کن
ای زهره و مه زان شعله رو
دو چشم مرا دو مشعله کن
ای موسی جان شبان شده ای
بر طور برو ترک گله کن
نعلین ز دو پا بیرون کن و رو
در دست طوی پا آبله کن
تکیه گ
دیگر این ابر بهاری ، جان باریدن ندارد
این گل خشکیده دیگر ، ارزش چیدن ندارد
این همه دیوانگی را ، با که گویم با که گویم
آبروی رفته ام را ، در کجا باید بجویم
پیش چشمم چون به نرمی ، میخرامی میخرامی
در درونم مینشیند ، شوکران تلخ کامی
نامِ تو چون قصه هر شب ، مینشیند بر لبِ من
غُصه ات پایان ندارد ، در هزار و یک شبِ من
روی بالینم به گریه ، نیمه شب سر میگذارم من
از تو این دیوانگی را ، هدیه دارم من
درباره کتاب بیشعوری (Assholism)
به نظر نویسنده، بیشعورها احمق نیستند، اتفاقا بیشتر آنها نابغه اند؛ اما نابغه هایی خودخواه؛ مردم آزار، با اعتماد به نفس بالا و البته وقیح که نتیجه تیزبازی هایشان در نهایت به ضرر خودشان و اطرافیانشان می شود. نویسنده با شوخ طبعی و یک عالمه ماجراهای ساختگی (اما در واقع بسیار شبیه به اتفاقاتی که هر روز دور و بر ما می افتد) نظریه من درآوردی خودش را مطرح می کند : بیشعوری
برچسب: نویسنده: حامد قنبریپور تاريخ: چهارشنبه 15 شهريور 1396 ساعت: 18:43
تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته
جهانی که هر انسانی تو اون خوش بخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست
جواب هم صدایی ها پلیس ضد شورش نیست
نه بمب هسته ای داره نه بمب افکن نه خمپاره
دیگه هیچ بچه ای پاشو روی مین جا نمی ذاره
همه آزاد آزادن همه بی درد بی دردن
تو روزنامه نمی خونی نهنگا خود کشی کردن
جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت
بدون ظلم خود کامه بدون وحشت و تابوت
جهانی رو تصور کن پر از لب
برچسب: گلرویی, نویسنده: حامد قنبریپور تاريخ: چهارشنبه 15 شهريور 1396 ساعت: 18:43
ای شرمگین نگاه غم آلود
پیوسته در گریز چرایی ؟
با خندهٔ شکفته ز مهرم
آهسته در ستیز چرایی ؟
شاید که صاحب تو ، به خود گفت
در هیچ زن عمیق نبیند
تا هیچگه ز هیچ پری رو
نقشی به خاطرش ننشیند
اما ز من گریز روا نیست
من ، خوب ، آشنای تو هستم
اینسان که رنج های تو دانم
گویی که من به جای تو هستم
باور نمی کنی اگر از من
بشنو که ماجرای تو گویم
در خاطرم هر آن چه نشانی است
یک یک ، ز تو ، برای تو گویم
تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد
و اشک من ترا بدرود خواهد گفت.
نگاهت تلخ و افسرده است.
دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است.
غم این نابسامانی همه توش وتوانت را زتن برده است.
تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.
تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیان کن در افتادی.
تو را کوچیدن از این خاک ،دل بر کندن از جان است.
تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.
تو را این ابر
متن سنگ قبر تعدادی از بزرگان تاریخ :
#حافظ
بر سر تربت ما چون گذری همت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
#سهراب_سپهری
به سراغ من اگر می آیید
نرم و آهسته بیا
مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
#کوروش_بزرگ
ای انسان هر که باشی و از هر جا که بیایی
میدانم خواهی آمد
من کوروشم که برای پارسی ها این دولت وسیع را بنا نهادم
بدین مشتی خاک که تن مرا پوشانده رشک مبر
#پروین_اعتصامی
آنکه خاک سیه ا